Manifest!
Nie chcę podwyżki, po co trzynastki, to wszystko tylko szczęścia namiastki. A szczęście dla mnie to praca szczera: szesnaście godzin przy komputerach. Nie wzbraniaj ojcze! Precz z oczu matko! Nie dla mnie żona i dzieci stadko! Jeść, spać, dorastać - ja pragnę w biurze! I umrzeć! - Z DŁOŃMI NA KLAWIATURZE
|
"The issue is not whether government acts, but whether it acts with an awareness of the limits of its knowledge. Sometimes we seem to have a government with no sense of those limits, no sense that perhaps government officials don't know how to restructure General Motors, pick the most promising battery technology, re-engineer the health care system from the top, or fine-tune the complex system of executive pay."
Last update: Thursday, 19th September, 2024 Copyright © 2001-2026 by Lukasz Tomicki |